Caminho on hold - Het gaat goed met Charlotte.

We zijn weeral een week verder zie. Morgen ga ik al op oogonderzoek. De genezing verloopt  naar m'n aanvoelen goed. Morgen weet ik meer .... Ik laat het wel weten moest het je interesseren. 

In Porto gestrand ! Laat mij het een grote noodzakelijke tussenstop noemen. Zodra ik duidelijkheid heb over de mogelijkheden, ook een beetje het weerverloop afwegen, kan ik opnieuw beginnen plannen om het stukje Porto - SdC verder uit te stappen. Ik hou niet van half gedaan werk. En ondertussen stappen de Marc en Michel, mijn stapmaten van het thuisfront, de pannen van het dak op de Caminho da Costa tussen Porto en SdC. De kustroute. Jammer, het is anders gelopen dan ik gewild heb, ik had hen graag getroffen in Redondela een 150km voorbij Porto. Uit hun berichtgeving kan ik afleiden dat ze het opperbest stellen. Stilletjesaan raken ze ook vertrouwd met het reilen en zeilen van een pelgrim in een nagelnieuw universum van albergues, ontmoetingen, soberheid,  het loslaten, en dit alles met het 'Ultreia' in gedachten. 

Ook Charlotje stapt flink door, zij koos voor de Caminho Central, de oudst gekende route, en is al lang de Portugees - Spaanse grens gepasseerd. Deze route zou ik ook gelopen hebben, enkel en alleen al voor de vibes, en hiervoor zal ik dus terug de draad moeten opnemen. Komt nog wel !

Buiten de zorgen om mijn oog ging ook mijn bezorgdheid naar Charlotte uit, een achternichtje, kleindochter van m'n oudste zus en haar man. Eerst haar tegenslag met een reisje naar Griekenland dat in het water viel, en nu dan die Caminho die niet zou verlopen zoals gepland leek. Bezorgdheid mijnentwege omdat ze nu alleen moest lopen. Tja, ik weet het ook wel, je loopt nooit alleen en er is een hoge mate van sociale controle, zeker op de drukker bezochte caminoroutes. maar toch. Dit oordeel heb je bij vraag van derden onmiddelijk klaar maar als het een blaadje uit je eigen stamboom betreft, awel ik geef toe dat er dan bezorgdheid in 't spel komt. Een bezorgdheid die al vlug onterecht bleek. 

In Porto ontmoette ik een vriendelijke jonge dame in de persoon van Charlotte. Ik voelde onmiddelijk aan dat ik tegenover een assertieve en zelfverzekerde jonge vrouw stond. Ze toonde alle begrip voor de situatie en anticipeerde er onmiddelijk op.  Ze zou met mij diezelfde avond nog mee naar de spoeddienst van het hospitaal gaan.  Ze schreef me later dat ze het er maar een enge bedoening vond. En jawel ik had dus een alerte chaperonne mee als ondersteunende schouder ! Schrijf dat maar eens op. 

Na afloop zijn we nog samen een stukje gaan eten in de Santiagobar ! Tweemaal een Francesinha alstublieft, voor Charlotje met een 'vegie-look'je. Geen probleem, Portugezen zijn vindingrijk. 

Ikzelf had in The Passenger Hostel voor een gemeenschappelijke slaapzaal M/V gekozen en Charlotte voor een slaapzaal uitsluitend V. Een goeie keuze want zo kon ze al kennismaken met andere pelgrimmes in spé. Ondertussen had ze al kennisgemaakt met een Duits meisje dat in Brussel gestudeerd had en ook op tocht vertrok. 's Morgens bij het ontbijt zaten ze al samen rond een tafel en er was nog iemand bijgekomen. Ik kon gerust zijn. Hoe lief, ze wou zelfs haar dag nog opofferen om met mij naar de opname te gaan in het Santa Antoniohospitaal. Ik nam afscheid en heb haar mijn St. Jacobsschelp gegeven. Ze verzekerde me dat ze deze zou meedragen tot in Santiago de Compostela. Prachtmeid ! 

In latere berichten meldde ze me dat alles opperbest ging op haar Caminho. Direct al de middellange etappes van rond de 25 kilometer. Haar voeten en benen waren kapotgelopen zo schreef ze me en ze voelde dat ze spieren had waarvan ze zelfs eerder het bestaan niet vermoedde. Dat 'kapotlopen' leest natuurlijk als een verschrikkelijk iets maar het heeft natuurlijk veel gradaties. Je loopt daar vlug door weet je ? Boosdoeners zijn doorgaans de verharde wegen. Die zorgen voor bleinen en het gedreun van je voeten op de harde ondergrond zorgen vlug voor een verhoogde mate van vermoeidheid en pijn in die voeten. 

Verder meldde ze me dat ze dagelijks nieuwe mensen ontmoet en dat ze in een prachtige omgeving  wandelt. Het pleziert me echt. 

Maandag 10/9 is ze dan de Portugees - Spaanse grens overgestoken. Op m'n vraag of ze het kon treffen met de andere pelgrims antwoordde ze .... haar laatste berichtje geef ik integraal weer : 

En jaa zeker, al veel mensen ontmoet van verschillende landen. Ik ga het meest om met 3 Duitse meisjes (24-26 jaar) en we gaan vaak samen eten of iets drinken. Wel leuk!! Ook al mensen uit Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Brazilië, Duitsland, Schotland, Spanje... ontmoet. Zo'n leuke sfeer. Aankomen in de albergue waar je bekende gezichten tegenkomt, voelt soms echt terug als thuiskomen.  

Kijk eens aan. Zoiets vervult me met een zekere trots. Ouders, broers en zus mogen terecht fier zijn op hun dochter en zus. 

En ik kreeg al wat fotootjes toegestuurd : 

XVII - 40K - Sao Joao da Madeira - Porto - EINDE CAMINHO - HELAAS

Onderweg zijn is ... langzaam maar zeker pelgrim worden en blij en dankbaar
'op weg gaan om te ontdekken' ... wie je bent

                                                                                                                                        Jan Hendrickx 

Om even de twijfel bij m'n geliefde bloglezers weg te nemen geef ik even een kort relaas weer waarom ik ben moeten stoppen. Kijk : 

Een 10-tal dagen na mijn vertrek merkte ik opeens dat er een klein stukje gezichtsveld weg was links onderaan m'n rechteroog. Ik maakte me zo direct geen zorgen en stapte verder voort. Rond 1 september was ineens weer een hapje weg, 3 september werd het de helft en toen ik op 4 septtember opstond was meer dan de helft weg. en ben ik in één trek; 40 paaltjes, tot in Porto doorgestapt. Ik wilde immers Charlotje nog treffen. 

's Avonds naar de spoed waar men oordeelde dat ik dringend geopereerd moest worden. Op 5 september ben ik dan het hospitaal binnengegaan voor opname. Het was ellendig. De taal niet kunnen spreken, van het kastje naar de muur gestuurd worden, de angst om het zicht te verliezen, de letters van je gsm niet kunnen lezen, zelfs m'n wandelgps niet meer kunnen gebruiken en verloren lopen in de straten van Porto ...pfft 

Daar in dat hospitaal moest ik opnieuw getest worden door een dokter. Zelfde resultaat : opereren ! Dat kon vandaag of morgen gebeuren. Maar ... eens gedaan moest je 2 tot 3 weken wachten vooraleer je mag vliegen. Je mocht maar 1 dag in de kliniek blijven en als het misliep met de operatie kon je 14 dagen moeten blijven. Je hebt nazorg nodig en wat ik nu allemaal weet zou dat onmogelijk geworden zijn gezien de gebrekkelijke huisvesting, geen toegang tot vervoer, medicatie plus er alleen voor staan terwijl je zorgbehoevend bent... pffft weeral. 

Voor de reisverzekering moest er dan weer een officiele verklaring komen van de geneesheer en daarvoor moest ik weer 2 uur in de wachtrij gaan staan. Ik was het haar kort tevoren vergeten te vragen. ... pffft. Verrekt daar, ik wil naar huis ! 

Gelukkig met de hulp van m'n zoon Kristof die professioneel bemiddeld heeft tussen de reisverzekering ben ik nog op 5 september 's middags kunnen terugvliegen vanuit Porto naar Zaventem waar hij me opgepikt heeft. 

Gisteren 6 september om 8 uur mocht ik me al aanbieden voor de oogchirurgie. Die is nog dezelfde dag uitgevoerd na uitvoerige testen door topspecialisten. 

Als ik even de medische oogzorg in Portugal afweeg .... pffft. Daar diagnostikeerde men me een loslatend netvlies. Dit verdict kwam er na 1 minuutje onderzoeken. Nee, er zaten 3 scheuren in. Aftandse medische apparatuur versus high tech equipment. Een minachtende en hautaine dokteres die met 'Dottore' diende aangesproken te worden in het Santa Antoniohospitaal in Porto tegenover een vriendelijk en uiterst bekwaam team van medici en verpleegkundigen in het Middelheim ziekenhuis. Krijg ginder maar eens iets voor ! 

Ondertussen ben ik geopereerd en de prognose is voorlopig zeer positief. Het duurt toch nog een 3 tal weken tot ik mijn volledig zicht terug heb. Nu is het behelpen met bril en vergrootglas en een lui oog. We nemen de draad wel terug op als m'n gezicht weer hersteld is ! De klompjes van Sanne moeten nog gedropt worden maar uit Fatima heb ik alvast 2 mooie engeltjes voor haar meegebracht. Ik heb dan toch aan haar en de kindjes gedacht.

XVI - 24K - Abergeria a Nova - Sao Joao de Madeira

Als je je geluk volgt gaan er deuren open die er tevoren niet waren

                                                                                                                                  Joseph Campbell 

Gisterenavond heb ik nog een heel eindje moeten lopen om tot aan een restaurant te geraken. In de albergue zat er zo een tiep die er vroeger ooit eens is binnengewaaid en er nooit meer is weggegaan. Ik was met Katelijne, dat jong meisje, op zoek naar het restaurant. Enkel welke richting uit was ons bekend. Ze is trouwens vandaag ook van start gegaan en komt hier nu juist ook in de albergue aangewaaid. Het zal beter geworden zijn met haar knie. Wel die tiep kwam ineens een onooglijk huis buitengelopen en riep ons naar binnen. Dat bleek het restaurant te zijn. De Taiwanezen zaten er ook binnen. Een heel sober interieur met stoelen en tafels dat te klasseren viel onder frituurmeubilair. Papieren tafelkleed en keukenrol als servietten. Tot hier toe heb ik hier al mee van het lekkerste gegeten in Portugal. Een stevige groentesoep, rijst met piri piri saus, niet te straf en een speenvarken. Een bokaal witte wijn erbij en een portoke als afsluiter. 6 euro. ’t Heeft ontzettend goed gesmaakt. Ik denk dat het een ondergronds restaurant was want een kasbonneke heb ik niet gezien. De chef kribbelde de rekening op een bierviltje.

Vroeg vertrokken, ik denk dat het iets na zevenen moet geweest zijn. 24 paaltjes waren om 1 uur al verleden tijd. Ik ben Tiziana nog tegengekomen onderweg. Samen een paar kilometers afgedraaid en ietske gaan drinken. Het ging goed vooruit maar toch weeral voor 95% beton en asfalt. Vanaf Porto gaat het zeker beteren. Dat abdominabel parcours, ik wist het al halvelings van recensies maar ik wist niet dat het zo triest gesteld was.

Toen ik Sao Joao de Madeira binnenliep riep Ellie me toe. Die was gisteren een statie vroeger uitgerangeerd en heeft deels met de taxi gepelgrimeerd. Ik liep verkeerd gebaarde ze. Ik moest even van het pad afwijken om naar de apotheker te gaan. Ik moest om oogdruppeltjes. Iets verder was de albergue.

Je gelooft het niet maar ik zit hier in een rusthuis voor senioren. In de kelder, een stapel matrassen en een berg kopkussens, kies er maar ééntje uit. Maar het is hier proper en ze laten je met rust. De zusters-verpleegsters zijn hier heel vriendelijk. Bovendien is het donativo. 2 Spaanse furies zijn hier ook geland. Ze komen uit Barcelona. Onderweg was ik ze al tegengekomen. Ze kochten wat brood bij een straatventer en ik kreeg spontaan een pistoleeke van hen. De caminho verbindt mensen zoals je ziet.

Morgen komt Charlotteke aan in Porto, ik ga proberen in Porto te geraken morgen. Wel een serieus stuk te lopen, bijna 40 km. Als het niet lukt wordt het donderdag, misschien ? Ik zie nog wel. Ik ga sebiet eventjes de stad in, ietske drinken zie. Alhoewel een het weer nogal betrokken was, werd het toch warm. Veel gezweet vandaag op de hoogtemetertjes, vandaar de grote dorst nu. Tot morgen, mijn matras ligt al klaar. 😉.

XV - 24K - Agueda - Albergeria de Nova

Een zwerver is een mens die onderweg thuis is.

                                                                                                                                          Henry Miller

Jawadde, ik had al lang mijn schrijfsels moeten gepost hebben. Een toffe ontmoeting vandaag met een 25 jaar jonge dame uit Rotterdam, Katelijne genaamd, is hieraan oorzaak. Maar beginnen bij het begin. Gisterenavond kon je een take-away bestellen in de albergue maar ik had in de LIDL al een menuke aangeschaft. Een pastaschotel met kalkoen, beetje gepimpt met gerookte zalm en snoeptomaatjes ... bon ! Mijn roommate Ellie had terug een opflakkering van haar maagontsteking, dat was dus minder. Ze voelde zich niet opperbest. De Taiwanezen, ze zitten hier ook in de albergue, hebben gisterenavond nog een fles rode wijn soldaat gemaakt op het terras samen met wat opwarmgerechten bami en nasi en aanverwante junkfood. Ze zijn dronken in hun bed geduikeld. Raar volkje, apart, zeggen niets en lachen maar alleen.

Om halfacht, appel aan bed, er zat chaos in mijn hoofd. Ik slaagde er deze morgen niet in om alles op rij en in orde te krijgen om te vertrekken. Ellie had al thee gezet en kwam eens kijken waar ik bleef. Ze dacht dat ik een hartaanval had gekregen of iets dergelijks. Ik ben dan toch kunnen van start gaan, zij het met wat vertraging.

Toffe stapmaat die Ellie, veel nieuwe inzichten gekregen in spiritualiteit. Zinvol geheel deze wandeling. Jammer dat er op enkele mooie stukjes weer zoveel asfalt moest doorgedraaid worden. Vanaf nu zou het gaan beteren. In Albergeria a Velha haakte Ellie af. De volgende etappes zou ze gedeeltelijk met het openbaar vervoer afleggen. Niks moet er nog voor haar. Wandelingen moeten schoon zijn zo oordeelt ze. Indien niet neemt ze het openbaar vervoer. Het vele asfalt heeft hier debet aan. Ik ben nog een kilometer of 8 verder gestapt tot in Albergeria a Nova. Dit stukje door een prachtig sparrenbos. Alles is kurkdroog in het bos. Het minste vonkje kan hier een inferno veroorzaken. Soms ruik ik een brandlucht en dan slaat de schrik me toch om het hart. Loos alarm meestal maar als je de beelden beziet op TV van die bosbranden daar in Braga wordt je toch alert.

Ook weeral een leuke herberg hier, vriendelijke mensen en ondertussen ook weeral de gekende logés vanuit de vorige herberg. Sebiet ga ik naar het restaurant, een kilometertje verder samen met Katelijne. Katelijne Is hier gisteren aanbeland met een kniekwetsuur. Bij een afdaling heeft ze haar knie verzwikt en na een dagje rust hoopt ze morgen terug van start te gaan. Waarom kan ik nu eens geen vlaamssprekende vent tegen het lijf lopen ? Ja zeg, de komedie druipt er nu af ! Ik stel zulk jeugdig gezelschap wel op prijs. Op een camino worden de leeftijdsbarrières gesloopt als je hart daar voor open staat. Deze ontmoetingen leiden vaak tot ontluisterende gesprekken. Geweldig is dat. Maar nu trek ik naar het restaurant voor een hapje. Misschien Cataplana ? Volgens het recept van Greet, m'n ex-collega, liefst !

😉😉😉.

XIV - 28K - Serandello - Agueda

The present moment is the only moment available to us
and it is the door to all moments

                                                                                                                                    Thich Nhat Hanh 

Dat was een een nette herberg gisteren. Een Frans echtpaar, een Spanjool, een koppeltje Taiwanezen en Tiziana maar die had een single room. En dan nog Ellie een 67 jarige dame uit de regio Tilburg, Nederland. Met Tiziana ben ik gisterenavond nog naar een  Portugees restaurant geweest voor een estafada, een menu met 2 joekels van sateetjes, salade en frietjes. Hot sauce erbij, het heeft gesmaakt. Tiziana ben ik niet meer tegengekomen vandaag. Waarschijnlijk was ze al om 7 uur repen snijden. Ik kom haar zeker hier of daar onderweg nog wel tegen.

Venijnige etappe vandaag. 39°C terug een hittegolfprik, de godganse weg asfalt waarop die warmte weerkaatst en bijna 30 paaltjes. Ik was om 8 uur als laatste vertrokken. Na een uurtje of 3 had ik Ellie ingelopen. Die was een goed kwartiertje voor mij doorgegaan aan de albergue. We hebben samen gestapt tot in Agueda. Merkwaardige dame die Ellie. Heeft al 40000 km op haar staptellertje staan. Overal in Europa heeft ze GR's gelopen. Ook heeft ze haar gouden kooi waarin ze als miljonaire leefde ontvlucht om van het echte geluk te kunnen genieten, met name de vrijheid. Na een herseninfarct in 2002 heeft ze jarenlang moeten revalideren en aan haar geheugen werken. Na haar herstel bleek ze over paranormale gaven te beschikken waardoor ze in het brein en de toekomst van anderen kon kijken. Onderzoekers hebben studies op haar uitgevoerd en een tijdje lang heeft ze deze gaven aangewend tot nut van de medemens. Dit vergde zoveel energie van haar dat ze er mee heeft moeten stoppen. Ja toch wel, het was ondanks die kokende ketel boven m'n kop een spirituele achtbaan waarin ik vandaag terecht was gekomen. Gaande van de vrijmetselaars naar de Church of Scientology, het Chi-punt, Boedha ....en nog van alle eigenaardige religies.  Heel interessant als je met je 2 voeten op de grond weet blijven te staan. 

Regelmatig hebben we halt gehouden om te drinken en af te koelen. Grappig, we vroegen aan mensen die hun voortuin sproeiden om ons nat te spuiten om af te koelen. Eerst aarzelden ze wel maar daarna beleefden ze er toch plezier aan. Dat was warm vandaag. Ellie werd zelfs even onwel van de hitte. Gelukkig was er een cafeetje in de geburen zodat ze even terug op haar plooi kon komen.

Op TV bij zo'n tussenstop zagen we dat er serieuze bosbranden waren in Braga. Dat is nog een heel stuk boven Porto, ik hoop dat die brand zich niet uitbreidt. Ik heb hiernaast op de kaart bij Braga een icoontje geplaatst.

 

De herberg hier in Agueda is ook weeral een juweeltje. 12€, nette douches, proper bedlinnen, comfortabele keuken, patio waaronder ik nu zit te tikken. Het leven is weer draaglijk zou mijn stapmaat zeggen. Zo, morgen neemt Ellie de trein en ik pikkel verder richting Porto, waarnaartoe weet ik nog niet precies, ik zie nog wel. Ik had graag op 4 september toegekomen, dan landt Charlotte, m'n nieuwe stapgezel. Het zal 5 september worden vrees ik. De laatste etappe naar Porto telt bijna 40 km en bij deze hitte wordt dat kwasi onmogelijk. Maar zo heeft Charlotte een dagje sightseeing Porto extra :-) . Ik zie er naar uit.  😉😉😉.