XXI - 18k - Ponte de Lima - Rubiães

De natuur kent het grote geheim en glimlacht

                                                                                                                                            Victor Hugo 

Geslapen als een roos deze nacht. Wel lag er toen ik na het bloggen ging slapen een snurker te ronken waarvan ik dacht dat die me wakker zou snurken. Het was een Braziliaanse madam, zo bleek achteraf, die verantwoordelijk was voor die overflow aan decibels. Ik ben nogal vlug in slaap gevallen. Ik was dan ook erg moe van die gestapte afstand. Deze morgen dan was het afscheid nemen van mijne stapmaat Lynn. Altijd een beetje sterven dat fare well gezoen. Enkele uren later volgde er nog een whatsapp  berichtje waarop ze toastte met een glazeke vinho verde op het fijne weerzien. 

Om halfacht ben ik vertrokken, op het gemakske want het was maar een kort ritje. Nog geen 20 paaltjes . Warm en zwoel toen ik vertrok. Lynn op het balkon van de albergue, en ik, ik draaide met een laatste zwaai de hoek om.

Een koffieke drong zich op. Aan een forellenkwekerij kon dat gebeuren. 2 koffiekoeken erbij en de dag kon starten.

Ja ik was terug alleen en ik wilde eigenlijk niet anders. Ik bekloeg zelfs degenen die in groep stapten. Niet kunnen stoppen wanneer je wil, het onbestemde gevoel van ultrasociaal te moeten zijn, het onzichtbaar inschatten van anderen op je groepsfunctioneren, eventueel het opkroppen van frustraties. Nee, even niet, laat maar.

Hoe mottig en lelijk de stukken tussen Lissabon en Porto waren zo schoon worden ze nu. Alle bloemen die bloeien, overdonderende panoramas, kleuren, verzorgde bermen en beemden, landbouwterassen in een meetkundig kader tegen de heuvels geflankeerd. Echt knap. Watervalletjes en klaterende beekjes à volonté. Enig minpunt waren weer die kasseien waar je je voeten mee afpeigerd. Ach, dat wordt je ook gewoon. De klim naar het cruz dos Franceses was de moeite. Klauteren is beter verwoord. Het was een klim van ineens 400 meter omhoog. Dat zijn meer dan 3 Onzelievevrouwetorens opeen. Een paar keer ben ik toch moeten stoppen om uit te blazen. En evengoed rotsblokken en kasseien steil omhoog. De moeite !!!

Om 2 uur zat ik al in de herberg en die is nu helemaal vol geboekt. Ik verschiet ervan hoeveel volk er is. Je ziet er onderweg bijna geen en je komt aan in een herberg en die zit vol. Ze komen uit de riolen gekropen vermoed ik.

Het aanbod aan nationaliteiten is niet min. Brazilianen, Spanjolen, Italianen, Polen, Namibiërs en veel Hollanders. Toeval wil, gisteren liep er ons een madammeke voorbij. Nogal snel en dat viel op. Nu ligt dat madammeke, ze heet Greet, onderaan in m'n stapelbed. Bij wonder komt ze uit Antwerpen en ik ben de eerste Belg die ze tegenkomt.

Ik zit in een nette herberg met een snackbarretje ernaast. Seffens m'n avondeten daar gaan binnenspelen zie en vroeg naar bed. Morgen de Spaanse grens over naar Tui. Ik laat het hierbij, m'n fantazie laat het afweten.

https://photos.app.goo.gl/b3Dq2qKsBLAQ3y6V9

XX - 35k - Barcelos - Ponte de Lima

We vinden onze bestemming op de weg die we inslaan om haar te vermijden

                                                                                                                                       David Richo

Vanmorgen was het 8 uur toen ik vertrok. Wat graanrepen binnengespeeld, een slok water en weg. Het beloofde een zware trip te worden. 37km volgens het boekske maar mijn gps klokte af op net geen 40km. Oh ja, je kon vroeger je zak afkappen maar Lynn moet morgen naar Valenca reizen en ik zit aan een strak schema om Els te ontmoeten. Die rijdt de pannen van het dak en op haar camino de Sureste krijgt ze met een waaier aan bizarre overnachtingsplaatsen te maken. Nu slaapt ze in een kerk, weliswaar voorzien van alle gerief maar het staat onder toezicht van een pater van 80 jaar. Ze stond bijna in haar blote kont om te gaan douchen toen die er binnendook. De snoeperd schreef ze op haar Hollands.

Zo een supertrip, dan vertrek je beter rustig of je krijgt vodden. Ik vreesde een beetje voor bleinen maar ik bleef er van gespaard. Wel heel vermoeide voeten maar dat recupereer je vlug. Bleinen dat vraagt wat meer tijd. Wel heb ik een zonneslag opgelopen, aan mijn oren begot. Schrijf dat maar eens op. Oorzaak van die vermoeide voeten : primo de afstand, secundo de kasseien. Die van het Bois de Wallers zijn daarbij vergeleken een biljartlaken. Kasseien, hobbel en sobbel. Ik ben in Brazilië dezelfde tegengekomen en die werden daar destijds gebruikt om de slaven te beletten ervan door te gaan. Op hun blote voeten was het onmogelijk om te kunnen gaan lopen. 20km stappen op zulke kasseien en dan weet je het wel.

Maar de weg, de omgeving, het panorama maakte alles dubbel en dik goed. Miljoenen bloemen staan er in de bloei. Aronskelken in de wei, zoveel zoals er bij ons pisbloemen staan. Zoete parfums waaien in je neus met de warme wind. Ja het was nog goed weer op de koop toe. Honderden hagedisjes lopen je voor de voeten. Alleen die kasseien, ik heb ze godbetert vervloekt. En ik niet alleen. Ook Lynn zat op een momentje erdoor en moest langs de kant gaan zitten. Ze was op ocharme. 

Een 5 km voor Ponte de Lima, heb ik de steentjes voor de overleden kindjes van Sanne neergelegd. Het was een ongelooflijk mooi plekje met op de achtergrond de bergen. Kristof m'n oudste zoon schreef dat er vanavond 2 sterretjes zullen fonkelen aan het uitspansel. Ik kan het geloven, het waren er zilveren die steentjes.

Aangekomen in de Albergue hebben we gauw een douchke gepakt. Beetje de was gedaan en een paar croque monsieurkes gaan eten met een stevige pint bier. Lynn zweert bij Vinho Verde. Ik ga stoppen, morgen gaat Lynn naar huis en ik naar Rubiaes. Een heel klein tochtje waar ik niet kwaad voor ben.

Hieronder zouden de fotos moeten komen maar het lukt soms niet.
Hier is dan toch in geval de link. Barcelos - Ponte de Lima

----------------

XIX - 26k - Vilarinho - Barcelos

De paradox van de reis van de held is de opperste synchroniciteit :
Je vindt pas iets als je er niet meer naar zoekt.
                                                                                                                                           David Richo 

Weeral een dag verder. Vandaag werd het een harde dobber. 35 paaltjes op overwegend hobbelende kasseien. Ik heb al op betere paadjes gelopen maar ik moet toegeven dat het landschap veel goed maakt. Ik waan me hier soms in Toscane. Mooie vergezichten maar vooral het feit dat we in de lente zitten maakt dat er vele bloemen in de bloei staan en dat is leuk. Vroeg opgestaan omdat ’n roommates Gianini, de Italiaan en Guillomé de Portugees vroeg wilden vertrekken. Die Italiaan is er zo één van lawijt, ik wakker dan iedereen wakker. Lichten aan, in zak rommelen. Verdomme ik merk dat ik een ouwe zageman aan het worden ben. Zoals reeds gezegd veel kasseien. Daar beginnen je voeten boven de 25km serieus van te preutelen. Ook Lynn begon op het laatst weer last van haar knie te krijgen. Toffe stapmaat. Veel gebabbeld met haar en het is aangenaam vast te stellen dat je stap-, op dat moment ook gespreksmaat een breed interesseveld heeft. Dat ze in België met de duiven spelen, dat er ook witte porto bestaat dat een cactus vijgen heeft, dat de benaming French fries een culinaire aanfluiting van ons culinair erfgoed is, dat een ezel een kruis op zijn rug heeft … veel gepraat en geblaat maar als je wat klap hebt gaan de kilometers vlugger onder je voeten door. Lynn bracht me alle knepen van het flight attendant vak bij. Straf, je kan geen land opnoemen of ze is er geweest. Tenzij Rusland maar daar wil ze niet komen.

Eigenlijk was het een vrij rustige dag geweest. Erg mooi weer en 24°C. Morgen iets koeler en Els meldde me dat het zelfs zou gaan sneeuwen daar waar ze zit. Ze fietst dan ook op een hoogte. Ik heb er wat medelijden mee want het het is een berezwaar parcours. Overnachten in een bezemkot of tussen de daklozen. Chapeau hiervoor. Heel haar veloke zit onder de zwarte modder en ze kan met moeite haar versnellingen schakelen. En nog maar eens platgereden, ik zou de moed opgeven hoor. Part of de camino. Ze ligt, zo schreef ze, ondanks alles al een dag voor op schema.

Ik ben juist terug uit het stadje. Barcelos is een heel tof sfeëriek stadje. Ik ben een Italiaan gaan eten. 10€ voor een complete menu met een pint bier van een halve liter. Heel het restaurant zat vol met jonge koppels en hun kroost. Hier in de albergue wordt er achteraan op het koereke feest gevierd tussen de pelgrims. Het is 10u en ze zijn al behoorlijk aangeschoten, wat wil je als je maar 2€  voor een fles wijn moet neerleggen. Ik hoop dat ze me straks niet wakker maken  want ik kruip er in. Vrij platte dag dus maar toch weeral verrijkend door de aanwezigheid van mijn walking buddy

https://photos.app.goo.gl/uT9Dt4jcHSgWVhqE7