XVIII - 25k - Porto - Vilarinho

Over de Natuur : Altijd als we proberen er iets uit te lichten,
merken we dat het vastgehaakt zit aan alle overige dingen in het universum.
                                                                                                                                             John Muir 

En we zijn vertrokken . De kop is er af, en het was er nogal  een lelijke. Maar ik heb tenminste goed geslapen vannacht en Lynn ook zo vertelde ze me. Gisterenavond nog een Francesinha binnengespeeld en dat wilde ik nog even vermelden. Lekker. Nu we toch over eten bezig zijn  : ....Om 8 wilden we zeker ontbijten om op tijd te kunnen vertrekken. Een goed ontbijt kan je wel apprecieren als je een stevig potje wil gaan stappen. Rond halfnegen waren we repen snijden. Nog meer volk uit de Passenger Hostal zou gaan pelgrimmeren. Ondermeer een Portugees die ik 's morgens op de gang al begroet toen hij een douche zocht. Hij stapte een verkeerde binnen en ik wees hem er op dat hij de vrouwendouches binnenduikelde. "But I am a woman" repliceerde hij. Ja hij had wel wat, sorry voor de uitdrukking, ietwat vrouwelijke manieren. Aimable mens overigens, hij begon aan zijn 7de camino. Het moet lukken dat hij hier op mijn kamer in het monasterio ligt. Hij had een petekindje in Rixensart België en daarjuist begon hij prompt een whatsapp videogesprekje met dat wicht en ik moest me voorstellen als zijnde 'ook' een Belg alsof mijn aanwezigheid daar in dat monasterio een buitenaardse verschijning betrof.

Het regende bij vertrek deze morgen. Dat beviel me minder, Lynn evenmin maar goed, je kan er niets aan veranderen. Het vervolg was regenjas aan en uit totdat we een 10 kilometertjes verder waren, toen kwam de zon er door en werd het lekker warm.

Het was geen mooi parcours. 17 miles with cobblestones zei mijne stapmaat.  Kasseien, allemaal verhard en hobbelig. Lynn stelde het niet al te veel op prijs. Nu heeft ze wat pijn in haar knie, mijne paardebalsem uit het Zwarte Woud doet al z'n werk. Good stuff zei ze. Nee dat loopt niet plezant. Je loopt als je niet oplet je voeten kapot met zo een zware rugzak.

Ook was er niet veel te zien onderweg. Straten, bebouwde kommen, rijbanen zonder voetpad, industriële zones enzovoort. Ik wil even aannemen dat de kwaliteit van de weg nog een beetje in het verlengde lag van de via Lusitana tussen Lissabon en Porto. Maar ik ga niet zagen, morgen is het misschien veel mooier. Dan trek ik naar Barcellos, overmorgen naar Ponte de Lima waarna Lynn terug naar de States verkast.

De albergue hier is verzorgd. Ik zit hier in een monasterio, een klooster maar ik heb de indruk dat er geen paters meer zijn. Ik maak juist de bedenking dat ze gisteren misschien allemaal naar die Sé kathedraal in Porto zijn afgezakt en hier of daar nu hun après-ski houden. Alleszins nette kamers, goeie douches, een lieve hospitalera en dan verandert je perspectief zienderogen. Zojuist enkele boodschappen gedaan. Beetje kokeneten gespeeld met de inductiekookplaat en nu, samen met mijne stapmaat maken we op het gemakske een fleske witte wijn soldaat.  Daar draait ze haar handjes niet voor om. Ik ga goed slapen. Nog wat vertellen links en rechts want er loopt hier ineens wat volk rond. Ik vind het gezellig hier. Basta nu, nog wat fotokes zie en dan ga ik nog even mijn andere maat Els haar relaas onder de loupe nemen. Ze heeft er weeral een stuk of 100 paaltjes doorgedraaid zo meldde ze me terloops. Tot morgen. Ik ga even de link naar het fotoalbum geven. Dat gedoe met die slideshow werkt niet zoals ik het wil 

https://photos.app.goo.gl/7e31yKWFFbawxB4GA

Een bijdrage voor het Nederlandse Genootschap

Het Nederlandse Compostelagenootschap deed in december '18 een oproep aan haar leden om een bijdrage in te zenden dat in hun ledenblad zou gepubliceerd worden. Het betrof de vraag of buitenlandse ontmoetingen op een camino tot een vervolgverhaal hebben geleid na de tocht. Els heeft het verhaal van onze ontmoeting ingezonden. Tevens vroeg ze mij om ook een woordje neer te pennen. Dat heb ik dan ook graag gedaan.
Maar nu, samen met Els onderneem ik een CAT - een Camino Apart Together. Ik stap op de Caminho Portugués en zij fietst op de Camino del Sureste. We hopen zo elkaar in Santiago te mogen ontmoeten. Reuzedame ! Dat het moge lukken ! 

Dit was de bijdrage van Els :

Tijdens het lopen van het Pieterpad in 1994 dacht ik: “Ik zou eigenlijk ook wel eens naar Santiago de Compostella willen lopen”, maar die wens stopte abrupt toen ik een tijdje erna een TV documentaire zag over Santiago de Compostella. Ik dacht toen: “Oh, nee. Wat een poppenkast. Dit ga ik niet doen ! In 2009 liep ik met mijn man en een vriend de “Haute Route Pyrenees”. Deze loopt dwars door de Pyreneeën van de Atlantische Oceaan tot aan de Middellandse zee. Hierbij kruis je de Camino Frances. Op dat moment voelde ik toch weer de behoefte om toch een keer naar Santiago de Compostela te gaan. Dan niet lopend, maar op de fiets. 

Zo gezegd, zo gedaan. In 2012 zijn mijn man en ik per fiets vertrokken. We zouden tot aan St. Jean Pied de Port gaan om dan in 2014 weer verder te gaan. Iedereen maakt wel eens zo’n dag mee. De hele dag regen en geen draad meer droog toen we in Melle (Frankrijk) op de lege municipal camping aankwamen. Niemand te zien, nergens konden we droog en/of warm zitten, maar de werkende douche maakte al veel goed. We hadden onze tent al opgezet toen er nog iemand als een verzopen kat kwam aanlopen. Het was Jan, een Vlaming die in Antwerpen was begonnen. Eigenlijk al vanaf het eerste moment hadden we het gezellig met elkaar en kwam het verschil tussen België en Nederland al aan bod. 
Ik heb zelf heel wat ervaring met zware rugzak trekkings, maar Jan liet mij (onbewust) een nieuw handigheidje zien: Wat doe je met je natte sokken tijdens kamperen zonder comfort? Juist, je dampt ze droog in het pannetje waar je even daarvoor je eten in hebt gemaakt. Heel efficiënt. 

Na een avond met elkaar, scheidden onze wegen weer. We hadden wel onze gegevens uitgewisseld, maar meestal verwatert een contact vrij rap en dus zo zou dit contact ook geen bestaansrecht hebben. Eénmaal in Baskenland aangekomen voelde ik weer een bepaalde energiestroom die ervoor zorgde dat ik helemaal niet wilde stoppen met fietsen. Rechts van me zag ik aan de horizon wat mensjes bergopwaarts lopen, voor me zag ik het bergmassief van de Pyreneeën met wederom het gevoel waarmee deze Camino begonnen is : “Er heerst hier een bepaalde aardstraling.” Maar helaas was St. Jean Pied de Port het eindpunt voor dat jaar. 

Eénmaal thuis ben ik Jan wel blijven volgen op zijn blog. Jan kan prachtig schrijven en het was daarom ook een genot om het te lezen. Tevens was het ook heerlijk om nog enkele weken in de Camino sfeer te kunnen blijven. Sporadisch hadden we wat mail contact, meer niet. Maar steeds vaker kwamen er van die toevalligheden voor. Of zijn het geen toevalligheden? Ik zei eens: Ik ga Jan eens een mail sturen en de telefoon ging. Ik vertelde iemand over de ontmoeting met Jan en er kwam tegelijkertijd een sms binnen. Steeds als we bij elkaar kwamen regende het die dag. In 2014 hebben we onze Camino vervolgd, zoals was gepland. Van Jan hadden we een flesje wijwater meegekregen om over onze fietsen te sprenkelen als we onze fietstocht weer zouden aanvangen. Het was bewolkt, maar wel droog totdat het flesje wijwater over de fietsen werd verdeeld. Het begon wat te regenen, ik keek omhoog en ik riep: “Ja hoor, Jan is er weer.” We waren nog maar enkele meters weg toen we een wolkbreuk over ons heen kregen. Wederom (net als met de ontmoeting met Jan) was er geen draad meer droog. Het heeft verder die hele Camino niet meer geregend, maar de aanwezigheid van Jan was later voor mij duidelijk weer voelbaar op een 2 dagen lang, vlak traject waarbij wij steeds parallel aan het wandelparkoers fietsten. Alsof hij constant rond mij aanwezig was. ’s Avonds heb ik hem geschreven en toen bleef hij weer weg. Op het plein in Santiago heb ik hem wel gebeld dat we goed aangekomen waren. We zouden door 2 kennissen opgepikt worden om zo in 4 dagen tijd langs, alle hoogtepunten op de Camino terug naar huis te rijden. Heel toevallig (?) reden we ook door Melle. Dit merkten we op en zeiden dat we hier Jan 2 jaar daarvoor hadden ontmoet. En piepiep… een SMS kwam binnen. Het werd nu gewoon beangstigend. Er moet meer zijn tussen ons.

Na deze Camino de Frances is het contact nog intenser geworden. Er gaat geen week voorbij dat we elkaar niet appen (of skypen).  Begin 2018 vroeg Jan of ik het leuk vond om mee te gaan naar een bijeenkomst van het Vlaams Genootschap in Antwerpen. Niet wetende, bleek het een Pelgrimsdienst te zijn waarbij alle Pelgrims, die dat jaar van plan waren te vertrekken, gezegend werden voor een Bon Camino. Jan ging de Camino Portugués lopen vanuit Lissabon en ik ging de Via de la Plata fietsen. 
Na 5,5 jaar vriendschap zijn we nu samen gezegend. Wie had dat kunnen verzinnen? Helaas heeft Jan zijn Camino in Porto om medische reden met spoed moeten staken.
In April gaan we samen op CAM (Camino Apart Together). Jan vervolgt zijn pad weer vanaf Porto en ik fiets de Camino del Sureste. Hiervan is geen boekje geschreven, maar met heel veel hulp van Jan en dus ook heel veel dank aan Jan, heb ik nu een prachtig bestand voor op mijn GPS. We zullen tegelijkertijd in Santiago de Compostella aankomen en ons samen enkele dagen gaan vermaken in de omgeving.

En dit was mijn bijdrage :

Zaterdag 5 augustus 2012 was de dag van mijn ontmoeting met Els en Rien, haar man. Dat was in Melle - Frankrijk in de regio Nouvelle Aquitaine. Kort na het afscheid, op zondag 6, vertrouwde ik aan mijn blogpost deze woorden toe :

Vanmorgen dan afscheid genomen van Els en Rien. Zij reden naar de veerpont over de Gironde vandaag en zo verder naar de Spaanse grens. Fantastisch koppel ! Je kan je niet inbeelden wat voor verrijkende indrukken je opdoet tijdens zo’n voettocht. Na al die ellende met die regen was de afsluiter van de dag nog een kanjer. 

Het was op dag 33 na m’n vertrek uit Antwerpen toen ik doorregend en doorweekt tegen de avond aan op een zigeunercamping aanbelandde. De apocalytische aanblik van deze camping sloot naadloos aan op een stapdag vol ellende en miserie. Op een stel fietsers na, gezeten aan een godverlaten receptie, was daar geen enkele toerist te bespeuren. Enkel ‘des Gitans - Gypsies’ wier blikken, doen en laten niet al te geruststellend op me overkwamen. Wellicht was dit wel een onterechte inschatting. Een ‘Bonjour’ aan dat stel fietsers werd onder verwonderende en keurende blikken met dezelfde woorden beantwoord. Ik moet er met de allures van een drenkeling niet uitgezien hebben. Maar hoorde ik daar niet dat er enkele woorden in het Nederlands volgden ? 
Na een dikke maand onderweg kon ik eindelijk nog eens mijn moedertaal spreken. Nederlands, de taal die we als Vlamingen samen met onze Noorderburen delen. Het werd een heel fijn samenzijn met dit Hollandse koppel. Verhalen werden opgedist en je voelde dat de interesse voor elkaars vertelsels wederzijds was. Het werd laat, erg laat zelfs. Het klikte gewoon en we moesten onszelf dwingen de tent op te zoeken om te gaan slapen . Te weinig rust wreekt zich immers ongenadig op een camino. 

En net zoals ik voor deze kennismaking nog andere leuke mensen had ontmoet overviel me opnieuw de deemoed ‘s anderendaags ‘s morgens bij het afscheid nemen. Een zoveelste adieu en het uitwuiven met ‘Het gaat jullie goed !’. ‘Zie ik hen nog ooit weer ?’  is de vraag die onvermijdelijk opborrelt.  Die kans was vrijwel onbestaande. Dus weeral opnieuw dat loslaten en er een plaatsje in je hart voor zoeken. Groot was dan ook m’n verbazing dat ik na enkele weken een aanmoedigende reactie kreeg van Els op m’n blogpost. Ik was in de wolken en daar kwam ik die dag niet meer af. Zalig zacht stappen was dat, ik herinner het me levendig. Er volgden nog enkele berichtjes die me geweldig plezierden maar met het laatste, en dit na 86 dagen pelgrimmeren en aankomst in SdC, schoot m’n gemoed helemaal vol.  

Lieve, lieve, lieve Jan. KLASSE. Je trekt me in je emoties mee. Ik zie me daar alvast ook op het plein staan. Wellicht als fietser minder geëmotioneerd omdat ik van mening ben dat een fietser geen pelgrimganger kan zijn. Daar zie je te weinig voor af en de gedachten gaan niet diep genoeg om tot bezinning te komen. Daar gaat het allemaal te snel voor...............  Maar OK lieve Jan, blijf nog lekker in de roes. Geniet vandaag intens van alles om je heen ..........Hele dikke knuffels en nog veel meer van Els en Rien, je hebt het verdiend.

Dit berichtje heeft geleid tot een onderlinge diepe vriendschap met Els. Een vriendschap in de ware zin van het woord, te vergelijken zoals deze  tussen broer en zus. De toevalligheden die we samen reeds optekenden en waarover we ons samen verwonderden en nog steeds verwonderen maakten ons tot zielsverwanten, soulmates zoals we elkaar noemen. Ze stimuleren het verlangen de leefwereld van mekaar te leren kennen met alle respect voor de integriteit van mekaar. We zijn ondertussen nu 6 jaar verder en onderhouden onze treffens en uitstapjes. En al zijn we nog zo verschillend van cultuur en levensinvulling, er is iets in onze vriendschap dat bindt en boeit. Samen spreken we de woorden uit dat deze vriendschap nog moge verdiepen. Het valt moeilijk onder woorden te brengen maar het voelt zeer fijn aan. Ik beschouw deze vriendschap als een waardevol geschenk, een gift als het ware van de mooiste camino uit m’n leven. Een geschenk dat ik ten volle zal blijven koesteren.  

Citytripje in Porto

Voor vandaag wordt het een karige berichtgeving. Goed geslapen ondanks de zatte Engelsen die hier na hun voetbalmatch in Porto de straten teisterden met hun geroep en nachtelijk gebrul. Dat ze maar gauw uit de unie stappen dat uitschot. Foei Jan. Eerst even checken hoe het met Els was gesteld en dat kon beter. Ook stortbuien vandaag al en toestanden met rode modder waar ze tot aan haar fietsbel in wegzonk. Het zal wel beteren. 

Na een stevig ontbijt in het hostal ben ik samen met Lynn de stad ingetrokken. De ontbijtzaal van het hostal lag in de nok van het Sao Bento stationsgebouw. Erg cosy met zithoeken, wiegbanken, uitgebreid buffet. Okee dus.

De stad in dus, een citytripper  zoals er hier zovelen rondlopen. Prachtige stad aan de Douro die in een groene vallei stroomt. De beroemde Portohuizen op haar oevers, imposante bruggen over de stroom, ontelbare eethuisjes en bars, prachtige gebouwen. Hier moet ik met Annick eens terugkomen.

Lynn loopt morgen 3 etappes met me mee. Naar Vilarinho, Barcellos en Ponte de Lima. Van daaruit neemt ze de bus naar Valenca en verder naar Vigo in Spanje met de trein. Haar busticketje hebben we opgehaald daarstraks. Ook ben ik al mijn stempel gaan halen in Sè. Er was een processie aan de gang met uitsluitend priesters in het gevolg. Tja, zoveel pastoors bijeen heb ik nog in geen jaren meer gezien. Ik denk dat het er meer waren dan er bij ons in heel België nog rondlopen.

Hier en daar een terrasje, niet overdreven en vanavond  wil ik ergens een goedkoop restaurantje vinden. Gisteren ben ik met Lynn een Italiaan binnen gesprongen, de pizza smaakte. Op de vloerplaat gebakken zoals ze bij ons thuis met de pistoleekes doen. Lekker.

Ik ga wat fotokes plaatsen en afsluiten voor vandaag. Morgen valt er wellicht meer te vertellen.

https://photos.app.goo.gl/ejVhtwRD8k9EXkcD7

De 'Weg' : Je hoofd leegmaken om te ontvangen.

In de hemel is een engel niks bijzonders
                                                            
George Bernard Shaw 

Twee zaken mocht ik deze keer voor m'n vertrek zeker niet vergeten : 

Primo: Groetjes gaan doen aan ons Heilig Jaakske hier in de Kerk van St. Jacobus de Meerdere.  Alhoewel het de vorige keer op m'n to do listje stond was het er niet van gekomen en m'n camino liep grandioos mis. Ik ging er halvelings van uit dat Jaak hier één van zijn vingers in de pap had gehad gestoken.  Toeval, noodlot, inbeelding kan ook en dit laatste zelfs meer dan waarschijnlijk maar wie zal het me zeggen ? De kerk, vroeger alle dagen open, is nu nog enkel  open bij misvieringen. Er wordt te veel gepikt naar het schijnt. Ik kon bijgevolg niet binnen om mijne maat te bezoeken. Eigenlijk een heel flauw excuus.  Maar deze keer durfde ik een bezoekje niet meer overslagen en ben ik zondag 14 april langs onze Jacobus geweest. Op een zondag, Palmzondag op de koop toe. Hallucinaties hoogstwaarschijnlijk maar ik meende St. Jacobus  daar op z'n pieddestalleke streng te horen vermanen : " Ha, zedder eindelijk ? ".  En ietske later op een ietwat mildere toon maar toch nog serieus aangeslagen  :  "Zedde ni verlegen, vodden gehad en nu komt ge wel af hé ?". Ja zeg, wat moet ge daar nu op antwoorden ? Ik wist het dus niet en haalde, geslagen door de spreekwoordelijke hand Gods, beduusd m'n schouders op. "Sorry Jaak" ik kon het slechts met moeite prevelen. Jacobus zuchtte eens heel diep, knipperde vervolgens heimelijk met z'n ogen en met een van vergeving uitstralende glimlach wenste hij me het Ultreia. Dat was hetgeen ik horen moest. Daarvoor kwam ik ! Zand erover kon ik uit zijn knipoog en smile opmaken en bijgevolg, althans naar m'n aanvoelen, zijn we nu terug maten ! Maten, zeker en vast maar tot op een zekere hoogte. Ik voel me nog een beetje wat te kort schieten in woorden om hem dit duidelijk te maken. Zijn reputatie als Jacobus Matamoros waarmee hij zich als 'de Morendoder' voor de katholieke kar liet spannen gaat me net iets te ver om ontzag te tonen. Een kar die door de eeuwen heen nooit recht gespoord heeft en in haar zog vernieling, smart en ellende heeft aangericht.  En nu nog steeds rijdt die kar schots en scheef en grift ze diepe en lelijke sporen in fatsoen en moraal ! Daar wringt het nog altijd bij mij en het zal eeuwig blijven wringen veronderstel ik ! Maar goed, ik wil niet zeveren. 

Secundo: Heel de week zat er een grote knoop in m'n zakdoek. De zilveren herdenkingssteentjes van de sterrekindjes Mike en Lily mocht ik zeker niet vergeten. Verleden jaar vond ik echt geen passend plekje om ze neer te leggen. Deze keer komt dit dik in orde. Het is een belofte die ik aan Sanne maakte ! Die hou ik. Ik heb die steentjes bij. 

Na een erg bewogen vlucht vanuit Brussel gevolgd door  een stukje metro bevind ik me vandaag terug op het punt waar ik verleden jaar op m'n camino forfait moest geven omdat m'n ogen schipbreuk hadden geleden. De miserie is geleden en zo goed als achter de rug. Ik neem nu gewoon de draad terug op. Ik zit dus in Porto met andere woorden! Ik ben aangekomen in het Hostal 'The Passenger'. Een zalig hostal pal in het centrum van Porto en middenin het stationsgebouw Sao Bento. Erg mooi want dit station is helemaal in Manuelaanse stijl met mozaïek betegeld. Maar sebiet iets meer over de trip.
Verdorie wat was ik zenuwachtig vandaag !  Niet zozeer voor het lonkende avontuur want ondertussen ken ik wel het klappen van de zweep maar wel omdat ik m'n pelgrimsmaatje Lynn uit Colorado US terug zou mogen ontmoeten. Lynn pelgrimeerde net als ik op de Camino Frances in 2012. Grote stukken heb ik met haar samen gestapt, stap voor stap en voetje voor voetje. Onvergetelijke momenten mocht ik delen met deze lieve dame. Lynn is een fijn tenger dametje maar met ongelooflijk veel pit en branie. Ze nam kleine stapjes aan zulk een stevig tempo dat het me alle moeite kostte om haar bij te kunnen benen. Als International Flight Attendant bij American Airlines heeft ze volgens mij al elk land, in welk continent ook op deze wereldbol, met een bezoek vereerd. In 2015 bracht ze België een bezoekje en logeerde ze enkele dagen bij ons. 
Haar bezoekje heb ik toen geblogd :  Bezoek van Lynn 

Enkele weken geleden stuurde ze me een berichtje met de boodschap dat ze terug een Camino wilde lopen. De eerste weken van april had ze vrij en de Camino Portugués was het perfecte pasmunt bij dat voornemen. Eens in Santiago zou ze terugkeren naar Porto waar ik op 17 april zou aankomen om me na jaren weer te kunnen ontmoeten en misschien nog enkele etappes mee te stappen.
In de hemel, als die tenminste bestaat,  mag een engel dan misschien niks bijzonders zijn, zo beweert George Bernard  Shaw  althans bij m'n intro hierboven.  Bernard Shaw, vrijdenker en destijds als mannelijk pionier op de barricaden staande voor de vrouwenrechten, heeft gelijk maar hier in het aardse tranendal zijn er ook engelen, al zijn ze eerder schaars. Maar ze  bestaan hier wel degelijk en Lynn is zo een engel. Tegelijkertijd is ze een zeer fijne reisgezelle om samen, zij aan zij,  een Camino op gang te trekken. De sterren staan goed en het is alsof ik er tussenin sta  ... jawel, precies temidden in de hemel ... ik zocht even naar m'n woorden !!! 

En kijk, speelt het toeval weer op ? Tiziana , m'n walking buddy van op de Via Lusitana (Lissabon - Porto) en police-officer uit Melbourne down under  in Australië stuurde me nog  een pakkend berichtje. Ik ga voor deze lieve dame ook een steentje leggen. 

Tiziana Cormio Jan - things happen for a reason - I am so glad that you are all better and have this chance to walk again- I will be humbled for your first steps to be for me. I will also start walking in April - I land in Sevillle on 27/04 and start on 30/04- I hear VDLP is more lonely than the Portugese Camino. I can only hope to meet someone as good company as you were to enjoy some meals together with. Buen Camino my friend. Xxd 

Zo, Porto lijkt me niet erg met open armen te willen ontvangen. Een hindernispiste om er 6 maand geleden weg te geraken en nu om er naar toe te gaan. Eerst op weg naar Zaventem een zorgwekkende motorstoring aan onzen Hugo zijn bolide en dan nu een panne met het vliegtuig. Het is 14u en we zijn nog niet weg. Al meer dan 3u vertraging. Ondertussen al op een ander vliegtuig overgestapt, dus ik ben wachtende. Het gaf me wel de tijd om even met Els te bellen om te informeren naar haar fietspanne. In Albecete kon ze terecht voor nieuwe banden. Het parcours was zodanig slecht dat haar banden het opgaven. Ze heeft het zwaar maar toch maalt ze 100km af met de vingers in de neus.

En yep 14u30 airborn ! E 28, een plaats in de staart, dat wiebelt wat meer. Mooie vlucht met veel turbulentie valt er verder te vermelden. Een snurkende Portugese Senora naast me op stoel D28  en op C28 een Amerikaanse dame op leeftijd waarvan ik dacht dat ze dood was gegaan. Pen in de hand te kruiswoordpuzzelen in de Herald Tribune. Helemaal geen beweging meer vast te stellen, voorovergebogen en haar bril scheefgezakt over 1 oor.  Gelukkig, ik vergiste me, ze was in slaap gevallen. Met een lijk op de vlieger zouden we er misschien na de landing ineens nog niet af mogen. Hevige turbulentie en bij het landen regende het in Porto. Rond 5 uur had ik mijn bagage. De metro was vlug gevonden en na een klein uurtje rijden stond ik aan het Sao Bento. En hoera, Lynn was er al. Wat een weerzien zeg ! Ik kan er nog niet van over. Samen een pizzake gaan eten aan de oevers van de Douro. Knap. Heel  Porto loopt vol Politie. De Engelsen, Liverpool komen shotten in Porto. Eén zatlapperderij al in de straten. Lynn had het deze middag al gadegeslagen. Ze kreeg schrik ocharme van die mannen. Ik kruip er nu in. Morgen mn stempel gaan halen in de Sé kathedraal. Zie …. Wat een leven zeg !

Voila kijk eens aan : Ik kan er aan beginnen. Met de app POLARSTEPS kan je, als je wil, volgen : POLARSTEPS, de volg app voor Reizigers