XXVI -19k - Caldas de Reis - Padron

Een huiselijke omgeving is niets anders dan een systeem van gewoonten.
Het verrassende, dikwijls overweldigende van een reis in een vreemd land is,
dat men gedwongen wordt zich te veranderen, of men wil of niet.
                                                                                                                                      Lars Gustafson 

Ďe voorlaatste trip zit er op maar ik zal beginnen van in het begin. Om halfzeven deze morgen werd er in de herberg al opgekraamd. Ik was al wakker maar dacht ... ' ik blijf nog wat liggen en laat die haastigaards maar vertrekken '. Maar toen ze het licht in de zaal aanstaken was het de moeite niet meer om te blijven liggen en ben ik nadat mijne onderbuur klaar was met inpakken ook maar opgestaan. Toch een koppeltje gespot met onder beiden hun pols een plakker/spannentrap/pleister waaronder vermoedelijk zo 'n schelptattoo je tot een levenslange herinnering veroordeelt.

Het licht in de keuken werkte op een minuterie dus zat ik samen met George te ontbijten in het donker. George, een Canadees uit British Columbia, loopt 7 caminos tegelijk. Dan doet hij enkele trippen op de Inglese, verkast hij naar de Levante om vervolgens enkele kilometers van de Primitivo plat te lopen. Nu zit hij dus op de Portuguès. Daar waar hij  woont staan regelmatig de bossen in brand. The Climate Change was de boosdoener volgens hem. Omdat ginderachter alles naar de rook stinkt gaat hij in Europa maar wat wandelen.

Het stappen ging vlot vandaag maar ontspannen de beentjes strekken was er niet bij. Gedurig aan moest je opzij uitwijken voor een horde mountainbikers. Die denderden in sneltreinvaart en in groep je voorbij waarbij de ene niet onder wou doen voor de ander. 2x reden ze me bijna er onderuit en 1 spanjaard werd kwaad omdat ik iets uitweek op het pad en hij remmen moest.  Het was bergop en ik wilde hem terug in gang duwen maar hij werd nog kolerieker. Een fiets van rond de 1000€ en er staat zelfs nog geen bel op. Toch beleef ik er plezier aan om die mannen hun haantjesgedrag gade te slaan. Korte bochten worden met de nodige slidings genomen, liefst voor het oog van toeschouwers. Bergop ben je waarschijnlijk een mietje als je je kont uit het zadel licht en recht op de trappers moet gaan staan. De rechte stukken worden dan weer afgemaald met de knieën lichtjes naar buiten gespreid. Wellicht om de door testosteron gepimpte kingsize genitaliën van extra ademtocht te voorzien. Ieder diertje zijn pleziertje nochthans. Ik zie ze graag bezig die fietshelden maar voor menig voetpelgrim zijn het pain in the asses.

Op de caminho hier loopt er een Fransman die ik regelmatig tegenkom. Met Bonjour Pélérin wordt je uitbundig door hem begroet. Je ziet aan de kleding dat we in de laatste 100km zitten zo zei hij. En ja inderdaad. Onderweg zie je al eens een camionette stoppen waarrond zich een hoop mensen verzamelen. Ze nemen hun spiksplinternieuw 20lt rugzakje uit het laadruim en met een nagelnieuwe outfit beginnen ze aan de tocht. Het is voor vele mensen ook een manier om hun droom te verwezenlijken. Ieder doet het op zijn manier. Ik vrees echter dat zulke arrangementen stukken van mensen kosten.

Lang geleden dat ik mijn I-pod nog eens heb beluisterd. Met wat muziek vlieg je …. and when I walk, I think I am flying through the sky, on the wings of a nightingale … I fly.

Mooie panoramas weeral in een licht heuvelend landschap. Ook verschillende geuren zijn er te ruiken maar ik zou er geld voor willen geven om de oorsprong ervan thuis te kunnen brengen.

Padron geeft me logies in de albergue municipal. Mooie herberg naast de kathedraal. Lynn vertelde me dat ik de likeur gemaakt van de beroemde padronespepers moest gaan proeven. Dat is gebeurd en het racion pulpo gedegusteerd in een loepzuivere pulperia is nu aan het verteren. Morgen trek ik Santiago binnen. Els ook, dan wel met de fiets en ocharme haar fietsbroek werd gejat. Ze zit in Arzua en moet morgen nog maar 45km fietsen. Een peulschilletje volgens haar. De ontmoeting na onze Camino Apart Together zal vreugdevol zijn.

Ik ga nu nog eens even de stad in. Het is er kermis en bijgevolg loopt iedereen hier in feeststemming rond. Het kan nog plezant worden met andere woorden.

https://photos.app.goo.gl/WPPdMxZUn7RuYQUZ6

XXV - 24k - Pontevedra - Caldas de Reis

Genoeg hebben is geluk; meer dan genoeg hebben brengt ongeluk. 
Dat geldt voor alle dingen, vooral echter voor geld. 

                                                                                                                                                 Lao-Tse  

Zie me hier zitten met een frisse Estrella 1906. Dat wil dus zeggen dat ik in Caldas das Reis ben aangekomen. Gedoucht, kleren gewassen en ready om het stadje te verkennen op zoek naar een supermarktje. Net zoals in Pontevedra ben ik weer in zo een megaherberg terechtgekomen. In deze herberg geen masseur die je donativo 40 minuten masseert maar er is wel annex een tattooshop waar je voor een appel en een ei een schelp op je lijf kan laten inken. Ik ben benieuwd hoeveel er morgen met zo'n schelp rondlopen. Big business voor de hospitalero.

De logies in de herberg is goedkoop, 6€, maar erg netjes kan je het niet noemen. Versleten beddegoed, uitgeleefde toiletten en douches en de pelgrims zitten en slapen zoals sardienen in een dozeke opeengepropt. Maar ik klaag niet want dan had ik maar een hostal moeten opzoeken. Dat spreekt voor zichzelf.

Gisterenavond in de herberg moest ik nog mee aanschuiven voor een glas wijn bij Juan de Portugees, zijn broer en hun respectievelijke lieven. Toffe gasten. Juan is een jonge wijnboer in het zuiden van Portugal. Samen met die gasten is er nog een andere gast bij. Ik weet niet in welke relatie hij tot hen staat maar hij loopt er rond met zo een pomp om je bloeddruk te meten. 10 op 17 was zijn laatste meting daarjuist. Hij wou de mijne ook meten. Laat maar stelde ik hem gerust. Wat ben je er nu mee als je weet, weet ik veel, dat je bloeddruk 20 op 35 op een camino is ? Als er gezondheidsrisico is om te vertrekken moet je beter thuisblijven en problemen vermijden.

De eerste 5 km heb ik alleen gelopen. Goed stapweer en alhoewel het hemelzwerk soms dreigde met regen, het bleef droog. Fris maar geen al te felle wind en weeral van die prachtige heuvelende landschappen. De brug in Pontevedra die ik ondertussen gepasseerd was sprak weeral tot de verbeelding. Majestueuze St. Jacobsschelpen sieren haar brugpeilers. Je stapt over een stenen kunstwerk dat duizenden pelgrims heeft gedragen.

Aan de eerste stop voor een koffie kwam ik Christiana uit Braga tegen. Wie ooit het boek van Monica van Leke - Pelgrimstocht op hoge hakken - heeft gelezen kan zich voorstellen dat dit een maffe onderneming is. Zij wil ook een camino op hoge hakken lopen. Ik verwees haar naar het boek, ze ging uit haar dak. We hebben samen een kilometerke of 10 gestapt. Ok Iris uit Lissabon kwam meestappen. Il heb weeral veel bijgeleerd over de lifestyle van de jongere generaties. Steaks nog wat socializen met de herberggasten en morgen wordt het dan de voorlaatste stop vaar SdC. Padron, ik ga er de beroemde peperkes proeven. Goed, tot hier. Ik wip even de supermarkt in voor mn avondeten. Een fleske wijn soldaat maken moet lukken met Portugese knakkers.

https://photos.app.goo.gl/tdi6q4PGaNN6kgJm8