XI - 19K - Rabaçal - Cernache

Als je geest niet is beneveld door futiliteiten
is dit de mooiste tijd van je leven

                                                                                                                                                 Wu-Men 

Het avondmaal in albergue annex restaurant-café O Bonito was uitstekend. Als amuse-gueule had de hospitalera een blok geitenkaas van eigen fabrikaat in schijfjes gesneden met wat brood. Daarna een goed gevulde groentensoep, gepaneerde kabeljauwfilets met rauwkost en aardappeltjes. Als dessert een zelfgemaakte pudding. Dik in orde voor 5 euro. Het ontbijt viel daarmee in vergelijking mager uit. Een broodje met hogervermelde kaas, een sapje en een kommeke koffie. Ook 5 euro. Ik klaag niet. Het was er goed toeven.

Tot 7 uur was ik en Tiziana alleen in de herberg. Een jonge Italiaan vol tattoos viel nog binnen, om 2 uur 's nachts zat hij nog te bellen en lag zijn I-Phone nog te lawijten, en rond een uur of 7 duikelde er een 4-koppig gezelschap binnen van gemengd pluimage. Een Fransman, Romain uit Picardië was de aanvoerder van het groepje. 2 dames ebony-style, London en Zuid-Afrika en een plezante jonge vrouw uit La Bella Italia, Ivory-style. Deze laatste wist niet of ze haar caminho ging uitlopen. De loslopende honden jaagden haar te veel schrik aan ocharme. Ja toch wel ! Ook vandaag weer een paar van die kleppers tegengekomen. Ze waren echter helemaal niet agressief. 

Romain sloofde zijn ziel uit om het de dames naar hun zin te maken. Met succes, ik hoorde alleen maar lovende woorden over zijn inzet. De donkergekleurde dame uit London was duidelijk met haar job getrouwd. Ze zocht deze morgen een plekje op om te werken. Mijn bed bleek het ideale werkterrein te zijn gezien ik de kamer voor mij alleen had . She needed some privacy ! Allez vooruit dan maar, mijn gerief en rugzak bijeengegraaid en ophoepelen maar. Werken op een camino, wat een contradictie in terminis. Ze verdiende wat kletsen op haar blote dikke k... eerlijk gezegd.

Een wekker hoef je niet te zetten hier. 6 uur : Oh my darling, Oh my darling, Oh my darling Clementine ... nee, niet van Barker Bradford maar gebracht door de kerkklokken voor de albergue. 6 uur, stel je voor, vollen bak dat lawaai over je slaapkop ! Thuis zou dat geen verf pakken vrees ik.

 

Over de wandeling zelf valt er niet veel te vertellen. In dezelfde trend als gisteren. Rotspaadjes en hoera, weinig asfalt. Wel liepen de paadjes nu op de flanken van de hellingen in plaats van in de vallei. Erg mooi, soms kreeg je de indruk in het één of ander regenwoud te zitten. Borneo bijvoorbeeld. Hoge kalende stammen tegen de berghellingen met helemaal in de hoogte een uitwaaierend bladerdak. Je zou er in deze boomkruinen een paar slingerende oerang oetangs bij moeten fantaseren om het plaatje compleet te maken. Geweldig mooie panoramas en authentieke dorpjes waar Vadertje Tijd nooit is langs geweest. Onderweg ben ik even gestopt in Conimbriga voor een koffietje. Samen met m'n stapmaat. Hier vind je een historische site van de Romeinen. Museum, gegidste wandelingen, erg netjes en als extra mocht je een pelgrimsstempel halen aan de balie van de ticketverkoop. Heb ik dan ook gedaan. En hoera, een geldautomaat heb ik er ook gevonden. Degenen die ik onderweg al ben tegengekomen straalden niet echt bedrijfszekerheid uit.

 

En na een kort wandelingetje ben ik in Cernache beland. Amper 19 km. Een echte pelgrimsherberg, 8 euro en sebietekes ga ik een pelgrilsmenuutje degusteren in restaurant 'O Policia'. Daar kan Tiziana als arm en dienster der Australische wet niet aan voorbij lopen. De hospitalero, sebiet komt hij nog ontvangen, gaf ons die hint zijnde een zeer goede stek te wezen met een eerlijke keuken. De uitbater is een politieman op rust. Seffens moet mijne stapmaat maar wat flemen en dan krijgen we misschien een grotere telloor ! Ondertussen vertelt ze me dat ze haar badge gaat laten zien. Zoals in de Amerikaanse films. Toffe stapgezel  😉😉😉.

 

Morgen wordt het een heel korte uitstap naar Coimbra, 11 km los uit de pol, zodat er wat tijd overblijft om deze universiteitsstad te bezichtigen. Voilà zie, dat was het weeral. Ik verheug me op het dineetje. Hopelijk is het geen kost à la 'Hotel den Houten Lepel'. Voor de niet-kenners bedoel ik hiermee de Begijnenstraat. Zoek het maar uit ! Tot morgen !

X - 20K - Ansiao - Rabaçal

De golven kan je niet tegenhouden maar je kan wel leren surfen

                                                                                                                         Swami Satcchitananda 

Het was maar een louche hotelletje waar ik gisterenavond in was terechtgekomen. Niet onguur maar eerder vreemd aandoend, eerder een oord typerend voor beschrijvingen in de boeken van Charles Bukowski. Geen identiteitskaart af te geven, geen credencial, de overnachtingsprijzen op een los flodderend papiertje geschreven, de wificode in hanenpotenletters onder je neus geduwd ... het kan anders maar het is 'part of a camino'. En ! Ik heb nog een Francesinha op de kop kunnen tikken in een restaurantje iets verderop. De baas daar sprak Frans en ging zijn dochter uit haar bed halen om te koken. Hoefde niet maar het was haar job zei de vader. Ondertussen liet hij zijn litteken zien op zijn buik van een zware darmoperatie. Kanker ... wat lig je nog je ziel af te draaien om iets verderop nog een groter restaurant te bouwen ? Nooit genoeg ? Een aimable mens overigens.  

Om 8 uur was ik de plein over. Beetje verwarring ging er wel aan vooraf. Even discreet op de deur van m'n stapgezel geklopt ... iets van 'time' kon ik nog horen en ontcijferen van achter de deur maar verder kwam ik niet. Goed, dan maar naar de bar beneden om een koffietje, kwestie van mekaar nog te treffen. Bar gesloten, enkel de poetshulp was op post. Ze sprak enkel Portugees dat schaapje. Geen koffie, veel verwarring want ik moest nog betalen, kort ... ik ben alleen vertrokken. 25 euro moest ik haar, ze had haar baas gebeld om instructies. Nu dan, Bom Caminho Tiziana misschien zie ik je nooit meer maar ik zal je een berichtje laten. Met de noorderzon er tussenuit muizen is niet netjes.

8 uur was het dus bij vertrek. Ik bestel hier in de gauwte nog een pintje ! 90 eurocent voor nen 33'er. Ik heb vandaag m'n kampement in Albergue O Bonita in Rabaçal. Ik zit in de bar et voilà, je continue. Miezerregen bij vertrek, grijze hemel en helemaal bedekt. Nergens een vleugje blauw te bespeuren. Temperatuur ok dus de beuk erin. Knappe track ! Weinig asfalt, ik vraag me af waar die Fransman uit de Vogezen zich heeft geïnformeerd opdat hij met zijn Roemeense koeketien een taxi naar Coimbra zou nemen. Prachtige rotspaadjes, hobbelig dat wel, een paar honderden hoogtemeters zwalpend uitgesmeerd tussen prachtige valleien. Wegeltjes afgebakend met muurtjes opgetrokken uit opgestapelde keien. Fascinerende wouden, bomen die de decors in de Harry Potter films degraderen tot de schilderkunst op kermiskramen. Fluorescerende mossen op de grillig gevormde takken. Betoverend mooi, je houdt soms je adem in. 

Soms kom je een pelgrim tegen stappend naar Fatima, eigenaardig, vanuit Lissabon loopt de Caminho samen met deze van Fatima, de pijlen wijzen dezelfde richting uit, nu wijzen ze elkaar tegen. Conclusie, Fatima is verleden. In de dorpjes lopen er veel honden los. Doorgaans weinig problemen mee maar af en toe zit er toch ne venijnige loerejas tussen. Wandelstokken bieden een oplossing in dat geval. Het wordt een gewoonte stilletjesaan, ook op deze Caminho kreeg ik het gezelschap van een brave viervoeter. Een kilometer of 5 is hij bij me gebleven. Voor de gelegenheid noemde ik hem Buggie. Braaf beestje, zo bang als een wezel en oogjes die een onuitgesproken tristesse uitstraalden. Bij elke LAW kom ik zo een beestje tegen dat een eindje met me meeloopt.

Ik vraag me af hoe het met mijn Amerikaanse maat Al is gesteld. Ik heb er niets meer van gehoord. Ik heb het ook niet meer gevraagd want ik wil ook niet opdringerig worden . Sensatiebelust al zeker niet. Ik hoop voor hem dat hij vlug thuis geraakt en hij zijn zinnen kan verzetten in een vertrouwde omgeving.

Vandaag zijn er  230 paaltjes 'Weg' doorgedraaid. Het gaat goed. Ik hoef nog niet aan te komen in Santiago. Wat een wezenlijk verschil met een wedstrijd of happening waarbij je in de kijker moet lopen. De Weg, ik geef toe dat het even duurt vooraleer je terug afgestemd bent. Eens afgestemd, bij mezelf duurt dat een dag of 10, begin je de good vibes te voelen, de krop in de keel bij al het moois dat je tegenkomt en het onafwendbare in wat je thuis achterlaat maar er vrede mee neemt.

Goed nieuws ook van het achternichtje. Haar lidmaatschap is in orde en haar credencial valt eerstdaags in de bus. Ik voel me opgelucht. Ik weet niet of m'n ex-stapmaat op de La Plata, Chris Cardinael, vrijwilliger bij het genootschap en opsteller van de

credencials, meeleest. Zo ja .... bedankt Chris om het efforeke !

Ook de Ronny ... bedankt om vanuit Tenerife, tijdens je congé als gepensionneerde, toch klaar te staan om me ruggesteun te willen bieden. Michel, fijne opmerking van jou op de post van gisteren. Charlotteke zal niet aan haar lot overgelaten worden zo te zien !!! Tof om op jullie te kunnen rekenen. Daarvoor dienen vrienden !!!

Voila, ik sluit af. Uit de galmgaten van het kerkje hier hoor je My Darling Valentine beieren. 't Is halfzeven en oOm 7 uur krijg ik eten. 20 euro vandaag voor een bed, avondeten en een ontbijt.... Goedkoper dan in een rusthuis en ondertussen is onze Lady van Down Under hier ook aangekomen. It will all come around again.

Een dag om van te snoepen was het 😉😉. Ik ben een voldaan mensch.

IX - 20K - Quinta de Corteça - Ansiao

Heb je geduld te wachten tot je modder zakt en het water helder wordt ?
Kun je in stilte verwijlen tot de juiste handeling vanuit zichzelf ontstaat ?

                                                                                                                                                  Lao-Tse 

Deze dag ben ik ook heelhuids doorgekomen. Het was een heel mooie herberg gisteren waar ik logeerde en ik wil niet klagen. Ik heb eten gevonden en een bed maar als er me gevraagd wordt een recensie te schrijven dan wil ik wel kwijt dat die fastfood eend met rijst, op te warmen in de microgolf, naar karton smaakte. Het bed, propereteit troef maar op een plastieken matras en dito kopkussen is het wennen om de slaap te vatten. Je zweet je een ongeluk met bulten.

 

Ik en Tiziana, mijne stapmaat zijn rond 8u30 vertrokken na een goed ontbijt. Enige hilariteit bij de hospitalero wat betreft de terminologie van brood en haar afgeleide producten. Toen hij me vroeg hoeveel brood ik moest hebben antwoordde ik een sneetje of 4. Daar kon hij niet bij met zijn Portugees verstand. Toen ik door had dat hij het over pistolets had en hem op Google de afbeelding ervan toonde kwamen er natuurlijk ook revolvers voor op de afbeelding. Daar kon hij me niet aan helpen maar het woord pistolet zou hij nooit meer vergeten. Ook mijne stapmaat lag in een halve deuk.

 

Het werd een supertripje vandaag. Asfalt aanvaardbaar en als de onverharde paden aan de beurt kwamen brachten die je naar groene beboste valleien. Machtige panoramas, de paadjes die je er naar leiden lagen ingepakt in een groen tapijt van gebladerte. Zowaar tunnels waar je door loopt. Verdraagbare temperaturen, de zon zat gesluierd achter een grijze wolkennevel. Rond 5 uur flink wat gedonder en een serieuze regenvlaag. Rond 8 uur nog eentje. Terug veel ozon in the air.

 

Geen al te lange weg vandaag maar toch redelijk wat hoogtemeters. De voeten komen in vorm. Enkel na even stil te zitten en dan terug te vertrekken voel je dat de sluipende aftakeling al op de loer ligt. De cirkel van het leven begint aan haar laatste krommingen. Letterlijk ende figuurlijk.

 

Vandaag ging ik met Tiziana de culinaire toer op. Goed nieuws voor de witloofboeren, in Australië hebben ze daar nog niet van gehoord.  'Meat pies' waren de favorit ginder. Mijne friet met stoofvlees sloeg precies niet aan bij haar. Ze moet heel lekker kunnen koken, ze heeft zelf een snackbar annex coffeeshop gerund daar in Melbourne. 't Enigste wat ze niet kon, zo zei ze, was het maken van scones.

 

Gisteren in de albergue zat er een Frans koppel uit de Vogezen. Sympathieke mensen, mevrouw was Roemeense. Nu zitten ze ook hier in Ansao in hetzelfde hostel. Hun voeten hebben het begeven op de verharde wegen. Daar willen ze niet meer op lopen. Ja, daar loop je verzekerd blaren op als je met een rugzak beladen bent. Mijne maat is dan weer een beetje teleurgesteld in de dure loopschoenen die ze had aangeschaft. Overal begeven de naden en er is vroegtijdige sleet op zolen en hielen. Wees maar gerust, beton en asfalt zijn de grootste spelbrekers op een lang afstandspad. Ik loop nog liever op modderige graszoden.

 

Belangrijke wending vandaag in deze Caminho ... een achternichtje stapt misschien mee vanuit Porto. Ik kreeg een berichtje van haar. Een gepland reisje met een vriendin is jammerlijk in het water gevallen en dit zou een uitgelezen alternatief kunnen worden. Maar het is moeilijk voor me om vanuit de Caminho het één en ander te regelen maar ik hoop dat het lukt om nog aan een credencial te geraken. Never say never. Alleszins m'n stapmaten zijn op de hoogte gebracht en kan er vanuit die hoek wat hulp of info gegeven worden. Thumbs up ! 

Morgen naar Rabaçal. Ooit een belangrijke stad geweest in de reconquista, het verdrijven van de Moren uit Iberia. Ook weer een bescheiden afstand van rond de 20 paaltjes 😉😉. Ik zie dat wel zitten vanaf hier.  Slaapwel !