II - 21K - Alpriate - Villafranca de Xira

De Camino brengt je daar naar toe waar je van wegloopt. 

Voilà, de kop was er gisteren af, vandaag werd het de nek. Het werd nog een gezellige avond gisteren. 2 Italianen en 1 Nieuw Zeelandse dame. Michaella en Gianni kwamen beiden uit Milaan maar kenden elkaar van haar noch pluim. Michèle kwam uit Nieuw Zeeland maar woont in Maastricht. Van de hospitalera kregen we elk nog 3 kussen vooraleer ze terug naar huis ging. Een lieve dame, je vraagt je af waar ze dit altruïsme blijven halen. Onbezoldigd maar met een groot hart voor medemens.
Voor 6 euro had ik daar heel goed gegeten. Bifana, van de Philiep geleerd, met olijven, kaas, brood, kalfsvlees en een groentenschotel. Een volle karaf van 1 liter witte wijn en nog een troske druiven. Ik was daarmee kontent.

Heb ondertussen al uitgebreid gedouchet. Daarna ben ik een kebabzaakje binnengeduikeld, het is net of de prijzen worden hier door 2 worden gedeeld. In het hostel hier is er airco. Toen ik naar die kebab wandelde voelde ik maar eerst het verschil. De warmte valt als een blok lood op je lijf.  

 

Rond een uur of 9 ben ik vertrokken vandaag , op het duizendste gemakske want het was een kort wandelingetje. 20 paaltjes. 

Maar het ging niet vooruit, gedurig de afstand nakijken, nee er schortte iets. Er zijn zo van die dagen. Een heel saaie weg was het op een stukje natuurreservaat na, eerder een bamboodoolhof, en de laatste 4 km die over een nette wandelboulevard liepen tot in Villafranca de Xira.  De rest was voorsteeds gebied met industrie en rijwegen vol zwerfvuil tot hoofdwegen zonder voetpaden. Op 10 geef ik een 2 voor deze trip.

Met de ogen toe kon je je wel in het zuiden wanen, de krekels hielden geen moment op met hun getsjirp. Met de ogen open waande je je soms in oorlogsgebied. Krotten, slecht onderhouden wegen, vervallen magazijnen, ingestortte daken en overal pakken vuil tot zelfs regelrechte openbare stortplaatsen. Foei Portugal, dit had ik niet verwacht.

Het was warm, op 15km heb ik me in een buskotje gezet om te rusten. Het dipje kwam. Ik ben er in slaap gevallen. Van de warmte denk ik. Jongens, het was hier gloeiend heet. Gisteren ook maar vandaag werd er nog schepje bijgezwierd.  Er stond wel iets meer wind. Ik heb zeker 4 liter water binnengespeeld en 2 uur rust genomen over de ganse wandeling heen. Heet, er liep geen kat op straat nochthans was het zondag. Zelfs van mijn ellebogen liep het zweet er af. Geen idee hoe warm het was maar Michaella die hier ook in het hostel logeert meldde me dat het om 2 uur 39°C was. Daar vallen de kiekens mee van hun stok. Niet moeilijk dat ik daar in dat buskotje in slaap viel. Morgen wordt hetzelfde weer verwacht. Misschien wat vroeger proberen te vertrekken ? Op die wandelboulevard heb ik een douche gepakt aan een waterfontijntje, ongelooflijke verfrissing en daarna ging het terug vrij vlot.

 

Recette van de dag : 2 bleinen, 1 op mijne kleine teen en aan de andere voet 1 onder mijne dikke teen. Lang geleden was dat maar ondertussen weten we al wel hoe dit aan te pakken. Komt wel goed.  

M'n roommate is een Belg uit Waver. Een laagvlieger, loopt 2 etappes tegelijkertijd. Doe ik niet meer aan mee als het anders kan. Je houdt niets van je dag over. Ik blijf het op mijn gemak doen en eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om dat ik alleen loop. Er hoeven geen vragen te worden gesteld. Morgen naar Azambuja denk ik. Ook nog een kort stukje, daarna komen er enkele kleppers aan. We zien wel. Ik ga stillekes slapen.   

I - 25K - Lisboa - Alpriate

Wie door het rijk der dromen durft te lopen,
bereikt de Waarheid.

                                                                                                          Johann Wolfgang von Goethe 

En nu wordt het ineens menens. De switch naar de Pelgrimsmodus werd vanmorgen omgedraaid .... All engines are up and running. Alle lampekes brandden en alleen dat van het avontuur flikkerde nog. Nu was het nog juist een beetje warmdraaien op de eerste trip en dan gold het 'Ultreia et Suseia'. Altijd maar verder. Ik was er klaar mee en kon ervoor gaan ! Eerst nog eens diep ademhalen. En nu komaan Jan ... stappen maar ! De weg voor jou is leeg met mijlen van het onbekende ... 

Het beroemde Caminho de Fatima-pad dat samen met het Santiagopad langs de oevers van de Taag loopt moest gevolgd worden om Lissabon langs de noordoostrand te verlaten.  'Adeus Lisboa', ik stond aan het park das Nacoes en liep de stad uit.  Groene valleien zouden vanaf dan het decor worden tot in Alpriate waar mijn eerste albergue wacht. Het Lisbon Hostel ... 300 trappen omhoog om er te geraken !  

Dit had ik al op voorhand geschreven, nu komt de rest. Ik zit in Alpriate. Mijn eerste wandeling zit er op. De Albergue hier had geen wifi. Daarvoor moest ge naar het restaurant gaan. Zoiets gebeurt nog al eens meer. De hospitalera, een schat van een mens, is een klapke gaan doen met de uitbater. Alles weeral in kannen en kruiken. Ik was hier al binnen, ne kartonnen tompoes aan het binnenspelen, toen ze hier binnenwaaide en me vertelde dat ze iets had geregeld met de uitbater voor een menuke klaar te maken. Toffe madam, spreekt vloeiend Frans en Engels en volgens mij ligt ze hier in de bovenste schuif want de uitbater, ne jonge gast, zit hier met z'n maten naar de voetbal te kijken en hij zou wel voor haar een efforke doen. De Camino zoals we die kennen.

Vannacht om  1 uur dook er nog een Ierse Freule binnen in m'n kamer. Eén oog open, de ander toe, ze kwam me een hand geven. Hello I'm Eve, how are you ? Ja goed, ik lig al in lijn bed. Eerder rond een of 11 een Roemeen met een Frank Sinatra hoed die m'n kamer deelde. Een dwerg maar met gangsterallures, maar ik overdrijf. Je komt wat tegen. En dan was het deze morgen zo ver. M'n borg voor de sleutel gevraag en de plein over. Naar het beginpunt de Sé Cathedral, was het nog een goeie kilometer en ik had gelijk. Zo dicht als een pot. Gelukkig had ik mijn stempel al. Vanuit de kathedraal nog een hele omweg moeten maken om aan de Taagoever te geraken. Rustig stappen tot aan het Parque de Naçoes. Niet zo mooi met een heel stuk havenindustrie en het stonk er met die hitte naar de pissijnen van weleer op het Astridplein. Eens de oever voorbij moest er een groene vallei binnengeduikeld worden. Landinwaarts de Taag volgend. Volgens mij was dat de Tejo niet maar een zijriviertje. Wel bloedheet daar in de vallei. 35°C op zijn minst. Al die warmte zonder enig zuchtje opgehoopt in die vallei. Bangelijk, ik was al blij dat er thuis geoefend was geworden met onze hittegolven. Heet, maar het ging vlot. Niet overhaasten, op tijd op je kont gaan zitten en dan gaat het vanzelf. Opletten met de woordcorrector  op je I-Phone, die maakt van kont een lont. Ik had het voor toen ik naar m'n stapvriendin een whatsappeke stuurde. Het verschil is miniem.

En ook is het weeral loslaten geworden. Mijn stapmaat, den Al moeten achterlaten, het afscheid in het ziekenhuis, de voelbare ontreddering ... het passe-partout antwoord dat dit het leven is zint me maar matig. Wat doe je eraan ? Sorry m'n beste Al, het liedje dat ik daarznboven bovenaan plaatste is echt niet toepasselijk op de situatie. Het is alleszins niet met opzet gedaan.


Jongens de krekels gaan er hier nog vandoor zeg ! Heel die vallei door geen minuut stilte. Ik hoor ze nog ... toch eigenaardig dat ik nu op een camino zit, en ik vind het verdomd rap deze keer, dat al je zintuigen  op scherp komen te staan. Fysisch, het zweet dat van je schrobber druipt, je oren ... de krekels en een muziekje dat je in de verte hoort, de reuk ... daar in de haven, de smaak .... ik zit hier aan een frisse Sagres te nippen. Het gevoel, nog zo'n zintuig ... alles valt weeral in de plooi !

De albergue valt prima mee. 8euro, een bezielde hospitalera, een net beddeke en een toffe klap. Op de via Lusitana, de Portugués tussen Lissabon en Porto kom je nog wolven en beren tegen zo vertelt ze me. Dat zou iets voor mijne stapmaat de Ronny zijn. Die heeft daar volgens mij een maand pensioen voor over. Dat mens vertelde me uitgebreid over de caminho. Volgens haar is dit de oudste caminho. Ze zou wel eens gelijk kunnen hebben.

Ik sluit af hier of ik mis een verrijkende avond. Maar 4 pelgrims in de albergue. Die stuiken hier sebiet binnen om te schoven.  Morgen weeral een nieuwe dag. Kan je geloven dat ik nog ineens niet weet waar naartoe ? Part of the game, morgen zien we wel.

Van leuk naar droevig en terug leuk nieuws.

😂😂😂

Als je je geluk volgt gaan er deuren open die er tevoren niet waren.

                                                                                                                                Joseph Campbell 

Gisterenavond rond een uur of 11 kreeg ik ineens een smske binnen. “Jan zijt gij nog wakker ?” Ja dat was ik nog maar ik wist in de verste verte niet wie me dat stuurde. Bleek dat verdorie de Philiep te zijn. Hij komt al 14 jaar naar Portugal naar een vissersdorpje in de geburen van Setubal. Zijn vrouw Annabel heeft Portugese roots, vandaar. Hij zou even afkomen naar Lissabon om goeiedag te zeggen. Een taxi tot aan de ferry en daarmee over de Taag, zo zou hij afkomen want er waren geen huurautos te vinden. We spraken af aan de afvaarthal voor de ferries in Cais de Sorde. Uiteindelijk troffen we elkaar in de Time Out, die geweldige hal met culinaire hoogstandjes. Philiep was een toffe collega en ondertussen ook al op pensioen. Wat een hartelijk weerzien. 6 jaar geleden was het dat we elkaar nog zagen. Goed bijgebabbeld, pintje en de Philiep trakteerde me op een hap. Een lekker sandwich met kalfsvlees, kaas en ajuin. Hij klapte verdorie zeer vlot Portugees en leerde me het één en ander over hun keuken.  Zou het eraan te zien zijn dat een pelgrim de soberheid omhelst ? Alleszins fijn Philiep, en dankjewel voor de attentie. Dat we verdorie elkaar in Lissabon moeten tegenkomen.

 

Terwijl ik dit tik zit ik in het hospitaal. Al stuurde me dat hij opgenomen was in het Hospital de Centro. Dat bleek niet te bestaan toen ik in het eerste het beste hospitaal 'San José' daar navraag naar deed. Waarschijnlijk zou dat wel het hospital Santa Maria zijn volgens de receptioniste daar. Handen en voeten heb je hier nodig om iets uitgelegd te krijgen. Om aan wasspelden te geraken later op de dag was het het zelfde liedje. Hier in Lissabon zijn er wel een stuk of 20 ziekenhuizen. Dat hospitaal lag in het noorden van de stad. Ja, dan maar op goed geluk er in de namiddag op af. Met de Philiep ben ik nog meegestapt tot aan de afvaartterminal om afscheid te nemen. Ik heb van het weerzien genoten, echt ! Van daaruit dan met de metro naar dat gasthuis. Een halfuurtje bollen en dan nog een halfuurtje stappen. Maar Al was niet op zijn kamer. De zuster verpleegster meldde me dat hij weg was gebracht voor testen. Binnen 10 minuutjes zou hij wel terug zijn.  Ik zit hier nu te wachten tot hij terug is. Wat een aftandse bedoening daar in zo'n ziekenhuis. Er is helemaal geen respectvolle omkadering voor de patiënten aanwezig. Maar niemand schijnt daar zich aan te storen, ik hoop de patiënten evenmin. Ben benieuwd wat er aan de hand is.

2 uur gewacht op den Al tot hij daar kwam hij aangereden, geduwd in een rolstoel. Ja geen goed nieuws, een camino zit er voor hem niet meer in. Zijn benen konden hem niet meer dragen.

Maar een blog leent zich niet om iemands gezondheidstoestand in de verf te zetten. Dat zou weinig respectvol zijn. Ik hoop dat hij er vlug bovenop komt.

 

Deze avond heb ik nog een toffe madam leren kennen hier in de hostal. Sandra, een Schotse dame wonend in den Haag. Ze zat hier op het terras met een grote zak chips een pintje te drinken. Ze wilde enkele dagen rustig chillen in Lissabon en dan is zo'n hostal het ideale oord. Ook erg spiritueel bezield en dan hou je er erg verrijkende gesprekken aan over. Ze stelde zelfs voor een bezoekje te brengen aan Al. Ze ging deze blog volgen ! On the bonnie bonie banks of Loch Lomond ! Samen gezongen, heel toffe ontmoeting weeral. Nog een fotootje voor de blog ? Mag dat ? Ja maar eerst wat lippestift smeren ... !  Dankjewel voor de fijne avond samen Sandra.

M'n eerste stempel staat in mijn boekje. Ik wilde op safe spelen want ik moet starten aan de Sé Cathedral. Hier heeft de receptioniste al voor mijn stempeltje gezorgd. Voor het geval die Godstempel nog niet open zou zijn. Ge weet nooit, in Chartres kwam ik aan na die nonnen hun shift. Ik kon fluiten naar mijn stempel. Morgen terugkomen was hun devies !

Ik kruip erin, er duikelen hier een koppel bejaarde Fransmannen binnen. Ne sjieke gast, een rugzak en hij draagt een strik !